As De Stilte Schrieuwt

Van achter wuurt getrokke aan mich,
Wuurt tied det ik vertrek heej, oet ‘t zich,
Haol nog efkes aom, en zeg nog ens heej taege
mich,

Veur dan verdwien ik veurgood oet ‘t zich,
Vannach bin ik weer wakker, verplich,
Umdet idderein verwach weer van mich,
Haol nog efkes aom, en zeg nog ens heej taege
mich,

Veur dan verdwien ik veurgood oet ‘t zich,
Haol nog efkes aom, en zeg nog ens heej taege
mich,

Veur dan verdwien ik veurgood oet ‘t zich,
Blief nog efkes met mich, en zeg mich, waorum,
Alles det ik aanraak, veranderd in mineur.

Van veur kump ‘t veur, rollend aaf op mich,
Ik drei um de waereld, maar de waereld, neet
um mich,
En de stilte schriewt steeds harder, en al bin ik ‘t
haos kwiet
Steeds weer efkes anders, tegeliek.
Haol nog efkes aom, en zeg nog ens heej taege
mich,

Veur dan verdwien ik veurgood oet ‘t zich,
Blief nog efkes met mich, en zeg mich, waorum,
Alles det ik aanraak, veranderd in mineur.
Haol nog efkes aom, en zeg nog ens noow taege
mich,

Det ’t neet ech is of oprech is det altied alles in
mineur,
Haol nog efkes aom, en zeg nog ens noow taege
mich,

‘t Mak al neet mier oet euver ‘n waek