Betover Mich

Ik höf mien zoole op,
D’n boumstrónk met mos dae
waas bijna de klos.
Hiel langzaam neem ik tot,
Mich de verschiening van d’n daag dae verschiene mót.

Hole en takke, vol met dauw
Ik zeuk achter allemaol.
Maar ik waas heej gluif ik gister ouk, Ik zeen spaore in de dennenaold. Die zien ingetrap,
K’bin d’r ingetrap.

Betover mich.

Kestanjels pel ik aop,
En dao óntvouwt zich de kaart,
as ik noow ens wis wao ik waas.
Maar beej idder stökske schors,
dwaal ik weer aaf, bin michzelf neet de baas. En ik huur ‘t gekraaij,
van de aohzoeë moeëje vogels aan.
En ik vleeg d’r op aaf, loup weg van de kaart.

Betover mich.

Ik loup de heuvel op, en de wolke die snieëje de bloesem nao wiejer.
Dae plots verandert in gold,
En beej d’n boum t’is ‘n wónder, verschiens dich as beej dónder,

In ‘n wit kleid umhels, de twiefel siepelt door de lóch.
Vaar ik truuk nao vruger of door nao later?

De bloesem bevruus in de lóch,
En mien – en – dien veut kroepe steeds doeënderbeej.
Dien stum betovert mich nog,
De vlaag in mien boek; ‘n vrejeval oet ‘n loek.
Jao de grieps nao mien kaart,
En pleks um aan mekaar.
Waorum löpse weg van waose haer wils?

En waorum die kaart met allein maar umwaeg?
Dien vingers die griepe mich door mien lief, Mien vel en mien knäök en alles wat dan euver blief.
Heej in mien hert leet mien eige kómpas, jao rech ónder mien bors.
Wies mich de waeg op de kaart, dae ik zelf neet vinde kós.

Betover mich.