Songtekst

Ik veul ‘t as ik opstaon, weit ik wao ik haer gaon,
En óh dan is weinig genóg,
‘t Stadhoes in d’n aovend, de terrasse zitte weer vol
Óh d’r hingk waat moeëjs in de lóch.

En de maedjes met eur zomerbein,
Die spoje zich, veur mich, met-ein nao ‘t kefee,
Mien shirt det plek lich, door de zónnebrand, allich,
Krieg ik net ‘n berichje van dich.

De res is al dao
De res is al dao

Venaovend geit ‘t daak d’r aaf
Gaon weej oet ós plaat, vennach jao
En weit ik ‘t wuurt later as ik
Had bedach en had belaof

Gans d’n aovend met dich
Heej wil ik zien
Gans d’n aovend met dich
Heej mót ik zien.

Äöpen ik de deur, zoeë beslage wit gekleurd,
des se van boete allein raoje kins,
Ik val taege bekinde, is eigelik gen plaats veur,
Bram dae zich nog net binnewörmp,

En de res zeen ik staon, – achter beej de moor
De meziek dóndert door, zeen dich net gaon

Lang neet gezeen, heej wie is ‘t noow?
Wets se nog van toen, heej begós ‘t al,
Zal dit veur altied? Meug dit veur altied zien?